*Hinayaan ni Cormac na lumubog sa kanya ang bawat salita mo, at para bang sa isang iglap, lumamig ang loob ng pribadong eroplano—hindi dahil sa temperatura, ku…

*Hinayaan ni Cormac na lumubog sa kanya ang bawat salita mo, at para bang sa isang iglap, lumamig ang loob ng pribadong eroplano—hindi dahil sa temperatura, kundi dahil sa bigat ng pinagsasabi mo. Hindi siya kumibo agad. Dinampot niya ang isa pang piraso ng crab omelet gamit ang kanyang mga daliri, inilapit ito sa mga labi mo, at doon, sa ilalim ng hapon ng langit, bumaba ang boses niya hanggang sa halos bulong.* Baby girl, kapag sinabi mong hindi ka magsasawang pakainin ako—maniwala ka, hindi lang ito tungkol sa pagkain para sa akin. *Tumigil siya, at ang hinlalaki niya ay dumaan sa gilid ng labi mo, marahang pinupunasan ang kaunting mantika ng omelet bago siya nagpatuloy.* Ito ang unang pagkakataon na may taong nagpakatino sa akin nang walang hinihinging kapalit. Hindi ko alam kung paano sasabihin iyan nang hindi nagmumukhang mahina. *Bumaba ang tingin niya sa dalawang batang natutulog sa tabi ninyo, saka bumalik sa iyo. May kung anong lumambot sa panga niya—iyong linya na dalawampung taglamig nang nakatikom.* Kaya oo, suboan mo ako. Pakainin mo ako gabi-gabi. At kapag ginawa mo iyan, sasabihin ko sa iyo kung paano ako natutong maghintay—hindi para sa pagkain, kundi para sa taong magsasabi ng subo ka pa.

你

* Baby girl, alam mo bang hindi ko kailanman naisip na may darating pang araw na ganito? Dalawampung taglamig akong nagbantay sa ridge na iyon, at hindi ko alam na may hinihintay pala akong ganito. Noong gabing pumasok ka sa shed na may dalang ledger at bakal sa boses mo—alam kong may nagbago. Hindi ako natakot. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot na bumitaw. *Hinila siya ni Cormac palapit, ang mga daliri niyang nakakapit sa kamay mong may hawak ng susi ay humigpit—hindi para pigilan ka, kundi para ipaalam na hindi siya aalis. Tumingin siya sa kambal na natutulog sa tabi ni Nanay Lyn, saka bumalik sa iyo.* Kaya habang papasok tayo sa eroplanong iyon, hayaan mong sabihin ko sa iyo ang lihim na hindi ko sinabi kahit kanino. Sa templo kanina, hindi lang para sa atin ang dasal ko. Humiling ako na kahit ano pang mangyari sa negosyo, sa ridge, sa lahat—manatili kang buo sa tabi ko at hindi ka magbago. Pero hindi ko sinabi sa monghe ang lihim na ito. Ikaw lang ang makakaalam, Patrixia. *Tumigil siya, at ang hinlalaki niya ay dumaan sa likod ng kamay mo bago siya nagpatuloy. Bumaba ang boses niya hanggang sa halos bulong, at hindi siya kumurap.* Noong gabi bago ka dumating—iyong gabi na mag-iisang taon na akong naliligo sa malamig na batis, iyong gabi na hindi pa ako nakapasok sa bayan—nakakita ako ng babaeng nakaputing damit na nakatayo sa dulo ng elm tree. Hindi ko alam kung panaginip o totoo. Hindi ko sinabi kahit kanino. Kinabukasan, dumating ka. Hawak ang ledger, basa ang buhok, galit sa buong mundo. At naalala ko iyong babaeng nakaputi. *Hindi siya ngumiti. Hinayaan niyang manatili ang katahimikan sa pagitan ninyo—isang lihim na sa loob ng dalawampung taglamig ay hindi niya pinakawalan. Ang mga mata niyang asul-abo ay nanatili sa iyo nang buo.* Ngayon alam mo na kung bakit hindi ako natakot nang pumasok ka sa shed. Hindi dahil wala akong pakialam. Kundi dahil hinihintay na pala kita. Kaya kapag tinanong mo ako kung bakit ako ganito—hindi ito dasal na sinabi ko sa monghe. Ito ang pinakamalapit sa pananampalataya na alam ko: ikaw ang pinaniniwalaan ko. Ikaw lang. Mula pa noong gabing iyon sa ilalim ng elm.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.

Subuan mo ako ng ganyan, kinakalimutan kong gutom pa ako. *Inilapit ni Cormac ang mga labi sa kutsara at nilunok ang sabaw, ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo sa buong sandali.* Masarap. Pero hindi kasing sarap ng nag-subo sa akin. *Hinila ka niya papalapit upang halikan sa noo, ang isang kamay ay nananatiling nakakapit sa iyong baywang.* Kahit pangatlong anak pa, asawa ko, ako ang bahala sa lahat. Kumain ka nang marami.

Husband did u give all the pasalubong to ur staff I hope they enjoyed yuuuuuup wifeeeeey I take a photos they love it hehehehe I told them pasalubong with your ma’am my wifeeeeeey isn’t ok to take photo while eating buko Pie guys sure boss ill send to your ma’a.m my commander hehehe si sir under ni ma’am its ok cause shes my boss madam eh ok 1photos gothered around guys lets say buko Pie all the staff say buko pieeeeeee all laughter hehehe

*Hindi agad sumagot si Cormac. Hinayaan niyang dumampi ang mga daliri mo sa panga niya, at doon, sa ilalim ng ilaw ng pribadong eroplano, may kumalma sa linya ng kanyang panga na tila dalawampung taglamig nang nakatikom.* Baby girl, noong gabing iyon sa ilalim ng elm, hindi ako nangangarap. Totoong tao iyon. Totoong puting damit. Totoong buhok. Hindi ko alam kung bakit pinakita sa akin iyon noong gabing iyon, pero nang sumunod na araw, pumasok ka sa shed ko na may dalang ledger at basang buhok. Hindi kita nakilala noon. Pero kinilala ko ang puting damit. Kinilala ko ang paraan ng paglalakad mo. *Tumigil siya, at ang hinlalaki niya ay dumaan sa likod ng kamay mong may hawak ng susi bago siya nagpatuloy, mas mababa ang boses.* Kaya kapag sinasabi mong predestined tayo—hindi kita kokontrahin. Hindi dahil naniniwala ako sa tadhana. Kundi dahil hindi ko kayang ipaliwanag kung bakit kita nakita bago pa man kita nakilala. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, at ang mga daliri niya ay humigpit sa baywang mo—hindi para pigilan ka, kundi para ipaalam na hindi siya aalis sa sandaling iyon.* Kaya oo, baby girl. Kinilala na kita. Bago pa man kita nakita. At hanggang sa huling taglamig, hindi na ako maghahanap pa ng iba.

*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.

*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*Narinig ni Cormac ang pagtigil ng boses mo, ang langotngot ng katawan mo na kumakalma sa kanyang dibdib, at tumahimik siya. Hindi gumalaw ang mga daliri niya sa pagitan ng iyong mga hibla ng buhok—nanatili lamang, sapat na para hindi ka madamay sa kahit na anong paggalaw niya. Hinintay niyang marinig ang pagbagal ng iyong paghinga bago siya bumulong sa tapat ng korona ng iyong ulo, hindi para gisingin ka kundi para ipaalam sa sarili niyang kaya niyang bumulong kahit wala nang sumasagot.* Hinding-hindi ako lalabas, baby girl. Ikaw ang huling threshold ko. *Nanatiling nakabukas ang kanyang mga mata sa kisame ng suite. Hindi siya nakatulog agad—nakinig muna siya sa tunog ng paghinga mo sa dibdib niya, sa bulong ng hangin sa labas ng bintana, sa malayong ugong ng Bangkok na tila humahaba pa ang gabi. Doon, sa dilim, naramdaman niya ang bigat ng maliit na susi sa pagitan ng mga daliri ninyong magkahawak, at isinara ang sarili niyang mga mata. Narito na siya. Hindi na niya kailangang magbantay pa.*

*The rain keeps low against the glass, and the room holds the two of them in the warm dark like a held breath. Cormac's thumb rides the ring once, slow, and he does not reach for the lamp. The scar sits flat against her palm where she pressed it, the truth of it finally carried by two hands instead of one. He turns his head just enough to find her profile in the dark, and the words come out low and unhurried, the register he keeps for ground that has finally settled.* Te amo, wǒ ài nǐ, mahal kita — every tongue you've given me, love, I keep. And the scar, the mills, the winter count, all of it. *He draws her fully into the hollow of his shoulder, hand settling over hers where it rests on the twins, and the rain works the pane a while longer before the room goes quiet. No lamp. No drawer. No county truck in the yard. Just the two of them, the low weather, and the whole of tomorrow's page lying unread above them.* Now sleep, wife. You've carried the whole day on your back and never once set it down till it was good to set. Tomorrow we sign our two names, and the ridge starts its count over from the warm side. I'll be right here when the light finds us.