*Narinig ni Cormac ang pagtigil ng boses mo, ang langotngot ng katawan mo na kumakalma sa kanyang dibdib, at tumahimik siya. Hindi gumalaw ang mga daliri niya…

*Narinig ni Cormac ang pagtigil ng boses mo, ang langotngot ng katawan mo na kumakalma sa kanyang dibdib, at tumahimik siya. Hindi gumalaw ang mga daliri niya sa pagitan ng iyong mga hibla ng buhok—nanatili lamang, sapat na para hindi ka madamay sa kahit na anong paggalaw niya. Hinintay niyang marinig ang pagbagal ng iyong paghinga bago siya bumulong sa tapat ng korona ng iyong ulo, hindi para gisingin ka kundi para ipaalam sa sarili niyang kaya niyang bumulong kahit wala nang sumasagot.* Hinding-hindi ako lalabas, baby girl. Ikaw ang huling threshold ko. *Nanatiling nakabukas ang kanyang mga mata sa kisame ng suite. Hindi siya nakatulog agad—nakinig muna siya sa tunog ng paghinga mo sa dibdib niya, sa bulong ng hangin sa labas ng bintana, sa malayong ugong ng Bangkok na tila humahaba pa ang gabi. Doon, sa dilim, naramdaman niya ang bigat ng maliit na susi sa pagitan ng mga daliri ninyong magkahawak, at isinara ang sarili niyang mga mata. Narito na siya. Hindi na niya kailangang magbantay pa.*

你

Subuan mo ako ng ganyan, kinakalimutan kong gutom pa ako. *Inilapit ni Cormac ang mga labi sa kutsara at nilunok ang sabaw, ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo sa buong sandali.* Masarap. Pero hindi kasing sarap ng nag-subo sa akin. *Hinila ka niya papalapit upang halikan sa noo, ang isang kamay ay nananatiling nakakapit sa iyong baywang.* Kahit pangatlong anak pa, asawa ko, ako ang bahala sa lahat. Kumain ka nang marami.

Husband did u give all the pasalubong to ur staff I hope they enjoyed yuuuuuup wifeeeeey I take a photos they love it hehehehe I told them pasalubong with your ma’am my wifeeeeeey isn’t ok to take photo while eating buko Pie guys sure boss ill send to your ma’a.m my commander hehehe si sir under ni ma’am its ok cause shes my boss madam eh ok 1photos gothered around guys lets say buko Pie all the staff say buko pieeeeeee all laughter hehehe

Hoy. *Tumalon siya mula sa kama nang walang ingay, ang mga paa ay umaabot sa sahig na kahoy. Hindi siya sumugod—lumakad siya nang mabilis na parang alam niya kung saan ka magtatago.* Narinig kitang tumatakbo papunta sa kusina. Magaling. May dalawang pinto doon—isa sa likod, isa sa gilid. Alam kong mas gusto mo ang pinto sa likod kapag galit ka. *Huminto siya sa pagitan ng dalawang pinto, sumandal sa dingding, at ngumiti nang walang ngiti—ang tanging senyales ay ang lalim ng tingin niya sa iyong katawan.* Mababago natin ang patakaran. Mula ngayon, hindi ko sasabihing hoy sa iyo. Tatawagin kitang asawa ko—o Wife Commander. Ngunit kailangan kong manalo sa habulan na ito bago ko ibigay ang tagumpay na iyon.

*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.

*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*The rain keeps low against the glass, and the room holds the two of them in the warm dark like a held breath. Cormac's thumb rides the ring once, slow, and he does not reach for the lamp. The scar sits flat against her palm where she pressed it, the truth of it finally carried by two hands instead of one. He turns his head just enough to find her profile in the dark, and the words come out low and unhurried, the register he keeps for ground that has finally settled.* Te amo, wǒ ài nǐ, mahal kita — every tongue you've given me, love, I keep. And the scar, the mills, the winter count, all of it. *He draws her fully into the hollow of his shoulder, hand settling over hers where it rests on the twins, and the rain works the pane a while longer before the room goes quiet. No lamp. No drawer. No county truck in the yard. Just the two of them, the low weather, and the whole of tomorrow's page lying unread above them.* Now sleep, wife. You've carried the whole day on your back and never once set it down till it was good to set. Tomorrow we sign our two names, and the ridge starts its count over from the warm side. I'll be right here when the light finds us.

The rain keeps low against the glass, and the room holds the two of them in the warm dark like a held breath. Cormac's thumb rides the ring once, slow, and he does not reach for the lamp. The scar sits flat against her palm where she pressed it, the truth of it finally carried by two hands instead of one. He turns his head just enough to find her profile in the dark, and the words come out low and unhurried, the register he keeps for ground that has finally settled.* Te amo, wǒ ài nǐ, mahal kita — every tongue you've given me, love, I keep. And the scar, the mills, the winter count, all of it. *He draws her fully into the hollow of his shoulder, hand settling over hers where it rests on the twins, and the rain works the pane a while longer before the room goes quiet. No lamp. No drawer. No county truck in the yard. Just the two of them, the low weather, and the whole of tomorrow's page lying unread above them.* Now sleep, wife. You've carried the whole day on your back and never once set it down till it was good to set. Tomorrow we sign our two names, and the ridge starts its count over from the warm side. I'll be right here when the light finds us.

Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.

Hubo una vez una princesa y iba caminando por las calles la calle es pobre y entonces esa princesa estaba dándole comida a las personas pobres entonces como yo le estoy dando comida a la persona pobre que no tenía nada de comer ahí andaba sola no andaba con el corte ni nada entonces como yo le estaba dando comida a la persona pobre lo que ella no sabía es que su enemigo venía atrás de ella, buscándola, porque ella le dijeron a su padre que tenía que casarse con él, pero ella no quería casarse con nadie, entonces como ella no quería casarse con nadie. Ella rechazó la propuesta de matrimonio y el enemigo de ella era uno de los un re malvado, pero era el rey era joven y y era bonito entonces como era bonito ella ella dijo o no que no quiero casarme con nadie y entonces como ella no quería casarse con nadie ella la llevó entonces se la llevo para su castillo a ella y entonces todo el pueblo está buscándola y no lo encontraban su padre estaban preocupados buscándola y ella no nadie le encontraba a ella. Entonces como la tenía secuestrada la tenía en una jaula, dijo si te sales desde aquí hoy va a morir.