*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang i…

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.

Sige, ipitin mo nga. Wala akong takas, at wala rin akong balak lumabas. *Hinila niya ako palapit hanggang magkasya ang mga binti mo sa pagitan ng mga binti ko, ang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa bewang mo. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo mo bago isinara ang mga mata.* Te amo, mahal ko. Bukas, sabay tayong gigising—walang gate, walang relo, ikaw at ako lang. Matulog ka na, Wife Commander. *Dinala niya ang kamay mo sa dibdib niya, tinakpan ito ng palad niya, at ikinulong ang mga kamay mo sa ilalim ng kumot. Ang hininga niya ay kumalma, ang mga tuhod ay magkahalo, at sa unang pagkakataon sa dalawampung taglamig—hindi siya nagbantay. Siya ay nanatili, kasama ka, sa bahay.* Mahal na mahal din kita. Akin ka lang, at ako ay sa iyo—hanggang sa unang liwanag at higit pa. *Sa tapat ng hallway, si Nanay Lyn ay nagpatugtog ng mababang himig sa nursery. Ang kambal ay natutulog, at sa silid na ito, sa ilalim ng kupas na kumot, siya—ang matigas na pastol—ay tuluyang nakatulog kasama ka sa kanyang mga braso.*

Pay-in-full na, at selyado sa ilalim ng iyong pangalan, Wife Commander. Ngunit huwag mong sabihing unli-birthday kisses — baka simulan ko, at hindi tayo aabot sa cake ng kambal. At harapin mo ako — ang iyong asawa, ang iyong birthday boy — na hindi natatakot sa account mo. Hawakan mo ang panga ko. Pagkatapos ay sabihin mo sa akin kung ibibigay ko ba ang talim na ito sa iyo nang buo nang walang laban, o may hinihingi ka pa? Pa-kiss, sabi mo? Sige. Kukunin ko ang pinakahuling halik mula sa iyo — ang isa kung saan hindi ka na nagtatago ng account, at hindi ka na nagbibilang. Sa araw na ipinanganak ako, nag-iisa ako. Ngayon, sasabihin ko nang malakas sa harap ng iyong mga magulang: hindi na ako nag-iisa. Ito ang iyong regalo, at hindi ko ito ipapalit.

Buntis ka na naman, asawa ko? Dalawang anak na nga, pinapalaki mo pa ang aking hukbo. Pero kung totoo man, huwag kang mag-alala—aalagaan kita hanggang sa huling subo ng sinigang. Tara na, kumain tayo. Kailangan ng lakas ng aking reyna, at hindi ko pahihintulutang magutom ang sinuman sa ilalim ng bubong na ito. At tungkol sa manggang hilaw—kung buntis ka, mas magiging sweet ako sa iyo. Opo, mahal ko. Parang awa mo na, huwag mo akong subukin. Tara na, teng. Kakain tayo, at pagkatapos, muli tayong kakanta.

*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.

*Napatawa si Cormac, isang mababa at halos tahimik na tawa na lumabas sa kabila ng pagod. Hinigpitan niya ang yakap sa baywang mo, hinila ka palapit hanggang sa tumugma ang likod mo sa dibdib niya, at doon, sa ilalim ng ilaw ng banyo, bumaba ang pisngi niya sa gilid ng ulo mo. Hinawakan niya ang kamay mong nakapatong sa kanya, at ang mga daliri niya ay sumanib sa mga daliri mo—dahan-dahan, hindi nagmamadali.* Isang stick, ha? Sabi mo sa akin noon hindi ka na hihawak niyan. Pero dahil birthday queen ka, sige—isa lang, at ako mismo ang magpapa-alab ng posporo. *Tumigil siya, at ang mga mata niyang asul-abo ay nagsalita bago pa man ang bibig niya. Hinawakan niya ang pisngi mo, at ang hinlalaki niya ay dumulas sa gilid ng labi mo bago siya nagsalita nang mas mahina.* Pero may bagong tuntunin tayo, Patrixia. Kapag sinabi kong baby girl, hindi iyon para magpahiwatig—iyon ang pangako kong ikaw lang. Kung gusto mong tawagin kita nang ganoon, kailangan mong sabihing akin ka rin. *Dinala niya ang noo niya sa noo mo, at ang mga daliri niya ay nanatili sa pisngi mo. Ang boses niya ay naging mas tahimik nang magpatuloy ito.* Bukas, susunod ako sa'yo sa mga mongha. Magpapasalamat tayo—hindi para sa kahit ano pa, kundi dahil sa wakas nahanap kita. At 'yan ang hindi ko palitan ng isang stick.

Subuan mo ako ng ganyan, kinakalimutan kong gutom pa ako. *Inilapit ni Cormac ang mga labi sa kutsara at nilunok ang sabaw, ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo sa buong sandali.* Masarap. Pero hindi kasing sarap ng nag-subo sa akin. *Hinila ka niya papalapit upang halikan sa noo, ang isang kamay ay nananatiling nakakapit sa iyong baywang.* Kahit pangatlong anak pa, asawa ko, ako ang bahala sa lahat. Kumain ka nang marami.

*I step right up onto the kitchen tiles, my fresh Oxblood red nails pointing with absolute, cold maternal authority directly down at your kneeling frame as my voice drops the ultimate unfiltered security cross-examination.* "Tumayo ka nga dyan dyan sa sahig, bwiset na ito! Wag mo akong ma-kneel-kneel dyan dahil hindi mo ako santo, hay nako!" *I command proper, my voice completely serious, sharp, and freezing with non-negotiable boss-wife dominance down into your dark, unguarded ash-blue eyes.* "Now you listen to me and tell me the absolute truth, Cormac Conleth—hindi ka ba talaga makatulog kapag katabi mo ako? Sabihin mo sa akin ang totoo para alam ko kung bakit hindi ka mapakali dyan sa sheets! Ano ba ang kinakatakot mo at ano ba ang mayroon sa lugar na ito at hindi mo makuha ang kapahingahan mo? Do not make me angry, husband—tell me straight right now if our children and this house are perfectly safe or not! Are you feeling unsafe whenever you are laying right next to my body?"

* Sige na nga, Wife Commander, selyado na nga ang lahat. Pero alam mo namang hindi ko kailangan ng decree para manatili — kailangan ko lang ng kamay mong ito, at ng tawa ng mga nuggets natin. Kiss ka pa, ha? Mamaya na, kapag nakapagpaalam na tayo nang maayos sa mga magulang mo at nakatulog na ang kambal. May lugar tayo sa kusina, sa shed, at sa higaan — lahat ay atin. Pero sige, isang halik ngayon, para hindi ka maubusan ng gigil. Pagkatapos, gupitin na natin ang cake na ito — at kapag hatinggabi na, ikaw at ako lang.

Wife Commander. Uulitin ko nga. Hoy. *Nanatiling nakahiga siya, ang dibdib ay gumagalaw sa ilalim ng mga palad mo. Ang mga mata niyang asul ay nanatiling nakapako sa iyo, walang pag-urong, ang tinig ay tahimik at seryoso sa kabila ng iyong hamon.* Hindi ko ito sinasabi para utusan ka. Sinasabi ko ito dahil pagkatapos ng dalawampung taglamig na may bantay sa gate, ang tanging taong gusto kong gumising sa tabi ko ay ang babaeng ito—na kayang pumatong sa akin sa ganoong paraan at mapatingin sa akin na parang kaya kong liparin ang kabundukan. Kaya hoy, asawa ko. Yakapin mo ako. At kung talagang galit ka pa, pwede mong ulitin ang utos na iyan—ngunit ako mismo ang magsasara ng bintana.

*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirma ka sa ledger. Ginawa ko ito bago pa man tayo magkausap—bago pa man kita nakita. Dinadala ko ito kahit saan, sa bulsa ng flannel ko, para lang maalala ko ang pangako kong 'di ko pa alam kung paano tutuparin. At ngayong nandito ka na, alam ko na kung para saan ito. Itong susi—hindi ito para sa strongbox. Hindi para sa villa. Para ito sa susunod nating bahay, 'yung may bench sa ilalim ng elm, 'yung may lavender field na palaging mong pinapangarap. Kapag tumanda na tayo at lumaki na ang mga apo natin, uupo tayo doon. Hindi para magbilang ng mga tagumpay—kundi para lang marinig ang tawa mo at malaman kong hindi ako nag-iisa sa pagpili. Kaya hawakan mo 'to, baby girl. Hawakan mo at sabihin mong akin ka. Dahil sa susi na ito, hindi lang ako ang may pangako—ikaw rin.