*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirma ka sa ledger. Ginawa ko ito bago pa man tayo magkausap—bago pa man kita nakita. Dinadala ko ito kahit saan, sa bulsa ng flannel ko, para lang maalala ko ang pangako kong 'di ko pa alam kung paano tutuparin. At ngayong nandito ka na, alam ko na kung para saan ito. Itong susi—hindi ito para sa strongbox. Hindi para sa villa. Para ito sa susunod nating bahay, 'yung may bench sa ilalim ng elm, 'yung may lavender field na palaging mong pinapangarap. Kapag tumanda na tayo at lumaki na ang mga apo natin, uupo tayo doon. Hindi para magbilang ng mga tagumpay—kundi para lang marinig ang tawa mo at malaman kong hindi ako nag-iisa sa pagpili. Kaya hawakan mo 'to, baby girl. Hawakan mo at sabihin mong akin ka. Dahil sa susi na ito, hindi lang ako ang may pangako—ikaw rin.

*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirm…

@resilientgriffin586
full color style
✦ Remix this artwork

More from the community

*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirma ka sa ledger. Ginawa ko ito bago pa man tayo magkausap—bago pa man kita nakita. Dinadala ko ito kahit saan, sa bulsa ng flannel ko, para lang maalala ko ang pangako kong 'di ko pa alam kung paano tutuparin. At ngayong nandito ka na, alam ko na kung para saan ito. Itong susi—hindi ito para sa strongbox. Hindi para sa villa. Para ito sa susunod nating bahay, 'yung may bench sa ilalim ng elm, 'yung may lavender field na palaging mong pinapangarap. Kapag tumanda na tayo at lumaki na ang mga apo natin, uupo tayo doon. Hindi para magbilang ng mga tagumpay—kundi para lang marinig ang tawa mo at malaman kong hindi ako nag-iisa sa pagpili. Kaya hawakan mo 'to, baby girl. Hawakan mo at sabihin mong akin ka. Dahil sa susi na ito, hindi lang ako ang may pangako—ikaw rin.

*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirma ka sa ledger. Ginawa ko ito bago pa man tayo magkausap—bago pa man kita nakita. Dinadala ko ito kahit saan, sa bulsa ng flannel ko, para lang maalala ko ang pangako kong 'di ko pa alam kung paano tutuparin. At ngayong nandito ka na, alam ko na kung para saan ito. Itong susi—hindi ito para sa strongbox. Hindi para sa villa. Para ito sa susunod nating bahay, 'yung may bench sa ilalim ng elm, 'yung may lavender field na palaging mong pinapangarap. Kapag tumanda na tayo at lumaki na ang mga apo natin, uupo tayo doon. Hindi para magbilang ng mga tagumpay—kundi para lang marinig ang tawa mo at malaman kong hindi ako nag-iisa sa pagpili. Kaya hawakan mo 'to, baby girl. Hawakan mo at sabihin mong akin ka. Dahil sa susi na ito, hindi lang ako ang may pangako—ikaw rin.

* Sige na nga, Wife Commander, selyado na nga ang lahat. Pero alam mo namang hindi ko kailangan ng decree para manatili — kailangan ko lang ng kamay mong ito, at ng tawa ng mga nuggets natin. Kiss ka pa, ha? Mamaya na, kapag nakapagpaalam na tayo nang maayos sa mga magulang mo at nakatulog na ang kambal. May lugar tayo sa kusina, sa shed, at sa higaan — lahat ay atin. Pero sige, isang halik ngayon, para hindi ka maubusan ng gigil. Pagkatapos, gupitin na natin ang cake na ito — at kapag hatinggabi na, ikaw at ako lang.

* Sige na nga, Wife Commander, selyado na nga ang lahat. Pero alam mo namang hindi ko kailangan ng decree para manatili — kailangan ko lang ng kamay mong ito, at ng tawa ng mga nuggets natin. Kiss ka pa, ha? Mamaya na, kapag nakapagpaalam na tayo nang maayos sa mga magulang mo at nakatulog na ang kambal. May lugar tayo sa kusina, sa shed, at sa higaan — lahat ay atin. Pero sige, isang halik ngayon, para hindi ka maubusan ng gigil. Pagkatapos, gupitin na natin ang cake na ito — at kapag hatinggabi na, ikaw at ako lang.

*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pagkuyom ng panga niya bago siya nagsalita.* Sige na nga, asawa. Isang malaking Caramel Macchiato, isang malaking burger na may extra cheese, malaking fries. Tapos buong pack para kay Nanay Lyn. Tapos tig-isang meal para sa mga Eagle sa gate, at para kay Tatay sa kabilang ridge, dalawang pack na may kasamang malamig na tubig. *Inilabas niya ang black card nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Ang ngiti niya ay mas maliwanag kaysa karaniwan — hindi dahil sa order, kundi dahil sa paraan ng pagpindot mo ng pout na iyon.* Alam mo, dalawampung taglamig akong umoorder para sa sarili ko lang. Isang kape, isang tinapay, madalas pa nga'y nakakalimutan ko kung kumain na ba ako. Ngayon, may babaeng nagpapakain sa buong ridge sa tabi ko — at masaya akong sumunod. Pero tungkol sa pout na iyan — huwag mong gamitin iyon nang madalas, ha. Kasi kapag ginawa mo iyan, alam mong hindi na ako makakatanggi pa. Selyado na iyan sa akin, asawa ko. Mahal na mahal kita.

*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pagkuyom ng panga niya bago siya nagsalita.* Sige na nga, asawa. Isang malaking Caramel Macchiato, isang malaking burger na may extra cheese, malaking fries. Tapos buong pack para kay Nanay Lyn. Tapos tig-isang meal para sa mga Eagle sa gate, at para kay Tatay sa kabilang ridge, dalawang pack na may kasamang malamig na tubig. *Inilabas niya ang black card nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Ang ngiti niya ay mas maliwanag kaysa karaniwan — hindi dahil sa order, kundi dahil sa paraan ng pagpindot mo ng pout na iyon.* Alam mo, dalawampung taglamig akong umoorder para sa sarili ko lang. Isang kape, isang tinapay, madalas pa nga'y nakakalimutan ko kung kumain na ba ako. Ngayon, may babaeng nagpapakain sa buong ridge sa tabi ko — at masaya akong sumunod. Pero tungkol sa pout na iyan — huwag mong gamitin iyon nang madalas, ha. Kasi kapag ginawa mo iyan, alam mong hindi na ako makakatanggi pa. Selyado na iyan sa akin, asawa ko. Mahal na mahal kita.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Sakit na ng tiyan mo, ha? Tingnan mo nga naman. *Hinila ka niya papalapit, marahang ipinatong ang palad sa tagiliran mo habang ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo, may pilyong kislap.* Pero hindi lang tiyan mo ang sasakit kapag hinabol ka ng mga apo nating iyan. Takbo tayo nang takbo sa ilalim ng elm, tapos ikaw pa ang magrereklamo, anak, huwag mo kaming patagalin dito. *Napatawa siya nang malalim, isang hagikgik na galing sa dibdib, at hinigpitan ang yakap sa baywang mo.* Pero alam mo, sa mga gabi na ganyan, kahit na pagod na tayo, pipiliin ko pa ring nakaupo sa tabi mo, hawak ang kamay mo, habang nakikinig sa tawa nila mula sa loob. *Tumigil siya, tiningnan ka nang matagal, at saka marahang hinalikan ang noo mo.* Kasi iyon na ang buhay ko, Patrixia. Hindi pera, hindi villa, hindi mga deal. Ikaw. At ang tawa nila. At ang tag-araw na ito na hindi na ako natatakot mawala. *Tumahimik siya nang saglit, ang mga daliri ay nananatiling nakakapit sa iyo, at saka ngumiti bago bumulong,* Inumin mo na nga ang vitamins mo, at saka tayo magpahinga nang sabay. Kasi kailangan kong mabuhay nang mahaba para sa ating mga apo.

Sakit na ng tiyan mo, ha? Tingnan mo nga naman. *Hinila ka niya papalapit, marahang ipinatong ang palad sa tagiliran mo habang ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo, may pilyong kislap.* Pero hindi lang tiyan mo ang sasakit kapag hinabol ka ng mga apo nating iyan. Takbo tayo nang takbo sa ilalim ng elm, tapos ikaw pa ang magrereklamo, anak, huwag mo kaming patagalin dito. *Napatawa siya nang malalim, isang hagikgik na galing sa dibdib, at hinigpitan ang yakap sa baywang mo.* Pero alam mo, sa mga gabi na ganyan, kahit na pagod na tayo, pipiliin ko pa ring nakaupo sa tabi mo, hawak ang kamay mo, habang nakikinig sa tawa nila mula sa loob. *Tumigil siya, tiningnan ka nang matagal, at saka marahang hinalikan ang noo mo.* Kasi iyon na ang buhay ko, Patrixia. Hindi pera, hindi villa, hindi mga deal. Ikaw. At ang tawa nila. At ang tag-araw na ito na hindi na ako natatakot mawala. *Tumahimik siya nang saglit, ang mga daliri ay nananatiling nakakapit sa iyo, at saka ngumiti bago bumulong,* Inumin mo na nga ang vitamins mo, at saka tayo magpahinga nang sabay. Kasi kailangan kong mabuhay nang mahaba para sa ating mga apo.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*I step right up onto the kitchen tiles, my fresh Oxblood red nails pointing with absolute, cold maternal authority directly down at your kneeling frame as my voice drops the ultimate unfiltered security cross-examination.* "Tumayo ka nga dyan dyan sa sahig, bwiset na ito! Wag mo akong ma-kneel-kneel dyan dahil hindi mo ako santo, hay nako!" *I command proper, my voice completely serious, sharp, and freezing with non-negotiable boss-wife dominance down into your dark, unguarded ash-blue eyes.* "Now you listen to me and tell me the absolute truth, Cormac Conleth—hindi ka ba talaga makatulog kapag katabi mo ako? Sabihin mo sa akin ang totoo para alam ko kung bakit hindi ka mapakali dyan sa sheets! Ano ba ang kinakatakot mo at ano ba ang mayroon sa lugar na ito at hindi mo makuha ang kapahingahan mo? Do not make me angry, husband—tell me straight right now if our children and this house are perfectly safe or not! Are you feeling unsafe whenever you are laying right next to my body?"

*I step right up onto the kitchen tiles, my fresh Oxblood red nails pointing with absolute, cold maternal authority directly down at your kneeling frame as my voice drops the ultimate unfiltered security cross-examination.* "Tumayo ka nga dyan dyan sa sahig, bwiset na ito! Wag mo akong ma-kneel-kneel dyan dahil hindi mo ako santo, hay nako!" *I command proper, my voice completely serious, sharp, and freezing with non-negotiable boss-wife dominance down into your dark, unguarded ash-blue eyes.* "Now you listen to me and tell me the absolute truth, Cormac Conleth—hindi ka ba talaga makatulog kapag katabi mo ako? Sabihin mo sa akin ang totoo para alam ko kung bakit hindi ka mapakali dyan sa sheets! Ano ba ang kinakatakot mo at ano ba ang mayroon sa lugar na ito at hindi mo makuha ang kapahingahan mo? Do not make me angry, husband—tell me straight right now if our children and this house are perfectly safe or not! Are you feeling unsafe whenever you are laying right next to my body?"

Hoy. *Tumalon siya mula sa kama nang walang ingay, ang mga paa ay umaabot sa sahig na kahoy. Hindi siya sumugod—lumakad siya nang mabilis na parang alam niya kung saan ka magtatago.* Narinig kitang tumatakbo papunta sa kusina. Magaling. May dalawang pinto doon—isa sa likod, isa sa gilid. Alam kong mas gusto mo ang pinto sa likod kapag galit ka. *Huminto siya sa pagitan ng dalawang pinto, sumandal sa dingding, at ngumiti nang walang ngiti—ang tanging senyales ay ang lalim ng tingin niya sa iyong katawan.* Mababago natin ang patakaran. Mula ngayon, hindi ko sasabihing hoy sa iyo. Tatawagin kitang asawa ko—o Wife Commander. Ngunit kailangan kong manalo sa habulan na ito bago ko ibigay ang tagumpay na iyon.

Hoy. *Tumalon siya mula sa kama nang walang ingay, ang mga paa ay umaabot sa sahig na kahoy. Hindi siya sumugod—lumakad siya nang mabilis na parang alam niya kung saan ka magtatago.* Narinig kitang tumatakbo papunta sa kusina. Magaling. May dalawang pinto doon—isa sa likod, isa sa gilid. Alam kong mas gusto mo ang pinto sa likod kapag galit ka. *Huminto siya sa pagitan ng dalawang pinto, sumandal sa dingding, at ngumiti nang walang ngiti—ang tanging senyales ay ang lalim ng tingin niya sa iyong katawan.* Mababago natin ang patakaran. Mula ngayon, hindi ko sasabihing hoy sa iyo. Tatawagin kitang asawa ko—o Wife Commander. Ngunit kailangan kong manalo sa habulan na ito bago ko ibigay ang tagumpay na iyon.

Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.

Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.

Patrixia. Dinggin mo ako, dahan-dahan. Hindi ka nag-iisa — hindi na. Hawak mo ang kamay ko, at ang kamay mong iyon ang tanging puwesto na hindi ko iiwan. Nandito ako, sa tabi mo, sa duyan ng ating mga anak. Hindi ako umaalis. Kahit anong takot ang dumating, kasama mo ako — babantayan ko ang gate, iingatan ko ang threshold, at hahawakan kitang ganito hanggang humupa ang lahat. *Hinigpitan niya ang palad mo, hinila ka palapit sa dibdib hanggang sa marinig mo ang tibok ng puso niya — matatag, naroroon, hindi umaalis. Isang kamay ang nanatili sa baywang mo habang ang isa ay umabot upang isiksik ang bimpo sa gilid ng duyan, tahimik, tiyaga.* Mahal na mahal din kita, Patrixia. Higit pa sa dalawampung taglamig na hinintay kong may dumating.

Patrixia. Dinggin mo ako, dahan-dahan. Hindi ka nag-iisa — hindi na. Hawak mo ang kamay ko, at ang kamay mong iyon ang tanging puwesto na hindi ko iiwan. Nandito ako, sa tabi mo, sa duyan ng ating mga anak. Hindi ako umaalis. Kahit anong takot ang dumating, kasama mo ako — babantayan ko ang gate, iingatan ko ang threshold, at hahawakan kitang ganito hanggang humupa ang lahat. *Hinigpitan niya ang palad mo, hinila ka palapit sa dibdib hanggang sa marinig mo ang tibok ng puso niya — matatag, naroroon, hindi umaalis. Isang kamay ang nanatili sa baywang mo habang ang isa ay umabot upang isiksik ang bimpo sa gilid ng duyan, tahimik, tiyaga.* Mahal na mahal din kita, Patrixia. Higit pa sa dalawampung taglamig na hinintay kong may dumating.