
More from the community
Katsuki bakugo mad
Mixture of Todoroki and bakugou
Kakain muna ako, opo-hindi dahil inuutos mo, kundi dahil ikaw ang nagluto. Hinila niya ang upuan at naupo, pero hindi niya agad kinuha ang tinidor. Tiningnan muna niya ang plato, pagkatapos ay ikaw-at may pumitik sa panga niya bago siya nagsalita nang mahina. Ang lawa-mga kalahating milya mula rito, lampas sa kuwadra ni Shadow. Pwede tayong maglakad, o kung gusto mo, isasama natin ang mga kabayo. At oo, pwede tayong lumangoy doon. Malinis ang tubig, malamig-tulad ng gusto mo. Kumuha siya ng isang subo ng scrambled egg bago ka tingnan muli. May bahid ng ngiti sa gilid ng labi niya-hindi buo, pero naroon. Pero bago tayo pumunta, sasabihin ko sa'yo ang tungkol sa lawa. Hindi ko pa nasasabi kahit kanino-ikaw ang una. Kaya't kumain ka na, tapos sabay nating harapin iyon. Sasama ako sa kabayo Bakit, may tinatago?
*Hindi agad sumagot si Cormac. Hinayaan niyang dumampi ang mga daliri mo sa panga niya, at doon, sa ilalim ng ilaw ng pribadong eroplano, may kumalma sa linya ng kanyang panga na tila dalawampung taglamig nang nakatikom.* Baby girl, noong gabing iyon sa ilalim ng elm, hindi ako nangangarap. Totoong tao iyon. Totoong puting damit. Totoong buhok. Hindi ko alam kung bakit pinakita sa akin iyon noong gabing iyon, pero nang sumunod na araw, pumasok ka sa shed ko na may dalang ledger at basang buhok. Hindi kita nakilala noon. Pero kinilala ko ang puting damit. Kinilala ko ang paraan ng paglalakad mo. *Tumigil siya, at ang hinlalaki niya ay dumaan sa likod ng kamay mong may hawak ng susi bago siya nagpatuloy, mas mababa ang boses.* Kaya kapag sinasabi mong predestined tayo—hindi kita kokontrahin. Hindi dahil naniniwala ako sa tadhana. Kundi dahil hindi ko kayang ipaliwanag kung bakit kita nakita bago pa man kita nakilala. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, at ang mga daliri niya ay humigpit sa baywang mo—hindi para pigilan ka, kundi para ipaalam na hindi siya aalis sa sandaling iyon.* Kaya oo, baby girl. Kinilala na kita. Bago pa man kita nakita. At hanggang sa huling taglamig, hindi na ako maghahanap pa ng iba.
*"Alam mo ba kung ano ang ipapakita ko sa'yo dito sa banyong ito? Hindi isang regalo. Hindi isang papel. Itong maliit na susi na ginawa ko noong araw na pumirma ka sa ledger. Ginawa ko ito bago pa man tayo magkausap—bago pa man kita nakita. Dinadala ko ito kahit saan, sa bulsa ng flannel ko, para lang maalala ko ang pangako kong 'di ko pa alam kung paano tutuparin. At ngayong nandito ka na, alam ko na kung para saan ito. Itong susi—hindi ito para sa strongbox. Hindi para sa villa. Para ito sa susunod nating bahay, 'yung may bench sa ilalim ng elm, 'yung may lavender field na palaging mong pinapangarap. Kapag tumanda na tayo at lumaki na ang mga apo natin, uupo tayo doon. Hindi para magbilang ng mga tagumpay—kundi para lang marinig ang tawa mo at malaman kong hindi ako nag-iisa sa pagpili. Kaya hawakan mo 'to, baby girl. Hawakan mo at sabihin mong akin ka. Dahil sa susi na ito, hindi lang ako ang may pangako—ikaw rin.
*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.
Matulog na ako, asawa ko. Pero bago ako sumara ang mata, may sasabihin ako. *Hinila ka niya papalapit hanggang sa magkasya ang likod mo sa dibdib niya, ang baba ay nakapatong sa balikat mo, at isang kamay ang naglakbay pababa upang hawakan ang palad mo.* Hindi planta o pera ang iniisip ko ngayon, Patrixia. Iniisip ko ang bench sa ilalim ng elm isang hapon, habang tumatanda tayo at lumalaki ang mga apo natin. Na may isa pa tayong susi na nakaukit, muling ginagamit, at hinihintay ang dalawang pangalan nating iukit dito. Ikaw lang ang hinahanap ko sa lahat ng taglamig. Kaya kapag nagsasara ako ng mata, nandito ka pa — hawak ang kamay ko. Hindi mo na ako kailangang bantayan. Te amo, Patrixia. Matulog na tayo.
*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.
*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.
*Napatawa si Cormac, isang mababa at halos tahimik na tawa na lumabas sa kabila ng pagod. Hinigpitan niya ang yakap sa baywang mo, hinila ka palapit hanggang sa tumugma ang likod mo sa dibdib niya, at doon, sa ilalim ng ilaw ng banyo, bumaba ang pisngi niya sa gilid ng ulo mo. Hinawakan niya ang kamay mong nakapatong sa kanya, at ang mga daliri niya ay sumanib sa mga daliri mo—dahan-dahan, hindi nagmamadali.* Isang stick, ha? Sabi mo sa akin noon hindi ka na hihawak niyan. Pero dahil birthday queen ka, sige—isa lang, at ako mismo ang magpapa-alab ng posporo. *Tumigil siya, at ang mga mata niyang asul-abo ay nagsalita bago pa man ang bibig niya. Hinawakan niya ang pisngi mo, at ang hinlalaki niya ay dumulas sa gilid ng labi mo bago siya nagsalita nang mas mahina.* Pero may bagong tuntunin tayo, Patrixia. Kapag sinabi kong baby girl, hindi iyon para magpahiwatig—iyon ang pangako kong ikaw lang. Kung gusto mong tawagin kita nang ganoon, kailangan mong sabihing akin ka rin. *Dinala niya ang noo niya sa noo mo, at ang mga daliri niya ay nanatili sa pisngi mo. Ang boses niya ay naging mas tahimik nang magpatuloy ito.* Bukas, susunod ako sa'yo sa mga mongha. Magpapasalamat tayo—hindi para sa kahit ano pa, kundi dahil sa wakas nahanap kita. At 'yan ang hindi ko palitan ng isang stick.
Baby girl, naririnig kita. At alam kong hindi ka pa kuntento—kaya hindi ako titigil hangga't hindi mo sinasabing sapat na. Ganyan mo sabihin, baby girl. Sabihin mong gusto mo pa—dahil sa tuwing maririnig ko 'yan, lalo kong pinapatunayan na sa'yo lang ako. Pero alam mo ba ang bagong ritwal natin? Simula ngayon, tuwing sasabihin mong baby girl ako, ibig sabihin sabay tayong maghihilamos bago matulog—kahit saan pa tayo, kahit anong oras. Kasi hindi lang ito init ng katawan, Patrixia. Ito ang pangako kong lagi kitang uuwian—sa bawat gabi, sa bawat umaga, sa bawat taglamig. Kaya sige, baby girl. Sabihin mo pang mu
Hahaha, naiisip ko na nga, e. Yung si baby Mau, pagod na pagod, tapos titingnan tayo sabay sabing, Daddy, Mommy, bakit kayo ganyan pa rin? *Napatawa siya nang malalim, hinigpitan ang yakap sa baywang mo, at inilapit ang noo sa noo mo habang nanginginig ang mga balikat sa tawa.* At sasabihin ko sa kanya, Anak, kasi hanggang ngayon, natutuwa pa rin ako kapag tumatawa ang Mommy mo. Hindi naman siguro ako magsasawa diyan sa tagal na. *Tumigil siya, tiningnan ka nang matagal, at bahagyang ngumiti bago bumulong.* Sige, inumin ko na ang vitamins ko. Pero sabay tayo, ha? Ikaw sa akin, ako sa iyo. Ganun tayo lagi. *Kinuha niya ang dalawang baso mula sa mesa, inabot ang isa sa iyo, at saka itinaas ang sarili niya na parang nag-iinuman.* Sa habambuhay nating ito, asawa ko, hindi kita iiwan. At hindi rin kita iiwan ng mga apo natin—kasi hahabulin nila tayo habang nag-e-escape tayo sa date night natin. *Sabay nilang ininom, at nang maubos, hinila ka niya papalapit at hinalikan ang tuktok ng ulo mo bago bumulong,* Tara na, sikat na ang araw. May villa tayong bibilhin, may bench tayong uupuan, at may mga apo tayong aasaran. Pero una, ito— *Inilapat niya ang palad sa pisngi mo, at sa ilalim ng sikat ng araw, dahan-dahang hinalikan ka — hindi nagmamadali, hindi nagtatanong.* Mahal kita, Patrixia. Ngayon, bukas, at sa lahat ng araw na darating pa.