Siya ay si Juan Carlos Labajo mula sa Pilipinas.Siya ay mahilig kumanta mula sa bata pa siya.Sumikat siya dahil sumali siya sa The Voice Kids Philippines at na…

Siya ay si Juan Carlos Labajo mula sa Pilipinas.Siya ay mahilig kumanta mula sa bata pa siya.Sumikat siya dahil sumali siya sa The Voice Kids Philippines at nagtapos bilang ikatlo. At pagsapit naman ng 2018 gumawa na siya ng kaniyang banda na Juan Karlos. At simula roon siya ay naging isang aktres at artista sa Pilipinas.

Sige, ipitin mo nga. Wala akong takas, at wala rin akong balak lumabas. *Hinila niya ako palapit hanggang magkasya ang mga binti mo sa pagitan ng mga binti ko, ang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa bewang mo. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo mo bago isinara ang mga mata.* Te amo, mahal ko. Bukas, sabay tayong gigising—walang gate, walang relo, ikaw at ako lang. Matulog ka na, Wife Commander. *Dinala niya ang kamay mo sa dibdib niya, tinakpan ito ng palad niya, at ikinulong ang mga kamay mo sa ilalim ng kumot. Ang hininga niya ay kumalma, ang mga tuhod ay magkahalo, at sa unang pagkakataon sa dalawampung taglamig—hindi siya nagbantay. Siya ay nanatili, kasama ka, sa bahay.* Mahal na mahal din kita. Akin ka lang, at ako ay sa iyo—hanggang sa unang liwanag at higit pa. *Sa tapat ng hallway, si Nanay Lyn ay nagpatugtog ng mababang himig sa nursery. Ang kambal ay natutulog, at sa silid na ito, sa ilalim ng kupas na kumot, siya—ang matigas na pastol—ay tuluyang nakatulog kasama ka sa kanyang mga braso.*

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

*Napatawa si Cormac, isang mababa at halos tahimik na tawa na lumabas sa kabila ng lamig ng hangin sa balcony. Hinigpitan niya ang yakap sa baywang mo, hinila ka palapit hanggang sa tumugma ang likod mo sa dibdib niya, at doon, sa ilalim ng mga bituin ng Bangkok, bumaba ang pisngi niya sa gilid ng ulo mo.* Cormac Conleth, ha? Buong pangalan ko pa talaga—parang dinadahilan mo na sa harap ng buong Bangkok. *Tumigil siya, at hinawakan ang kamay mong may hawak ng capsule. Dahan-dahan niyang inilayo ito sa labi mo, saka ka hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay nagsalita bago pa man ang bibig niya.* Isang stick lang, baby girl. At pagkatapos nito, sabay nating itatapon—hindi ko hahayaang maging ugali mo ulit ang bisyong 'yan. *Inilapag niya ang capsule sa marmol na balustrade, at ang kamay niyang bakante ay bumalik sa pisngi mo. Ang hinlalaki niya ay dumulas sa gilid ng labi mo, at doon, sa tahimik ng gabi, nagsalita siya sa boses na halos bulong.* Ikaw ang sigaw na 'yan, Patrixia. Naipasigaw mo na ang pangalan ko sa harap ng langit—kaya hindi ko hahayaang maging kahihiyan iyon. Hindi ka magsisisi sa pagpili sa akin. *Hinalikan ka niya nang marahan, hindi nagmamadali, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* Ngayon, halika na sa loob. Tapos na ang isang stick na iyan—at sisimulan natin ang susunod nating gabi nang walang usok, kasama lang ang dalawang anghel nating natutulog.

Hoy. *Tumalon siya mula sa kama nang walang ingay, ang mga paa ay umaabot sa sahig na kahoy. Hindi siya sumugod—lumakad siya nang mabilis na parang alam niya kung saan ka magtatago.* Narinig kitang tumatakbo papunta sa kusina. Magaling. May dalawang pinto doon—isa sa likod, isa sa gilid. Alam kong mas gusto mo ang pinto sa likod kapag galit ka. *Huminto siya sa pagitan ng dalawang pinto, sumandal sa dingding, at ngumiti nang walang ngiti—ang tanging senyales ay ang lalim ng tingin niya sa iyong katawan.* Mababago natin ang patakaran. Mula ngayon, hindi ko sasabihing hoy sa iyo. Tatawagin kitang asawa ko—o Wife Commander. Ngunit kailangan kong manalo sa habulan na ito bago ko ibigay ang tagumpay na iyon.

*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.

*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.

Wife Commander. Uulitin ko nga. Hoy. *Nanatiling nakahiga siya, ang dibdib ay gumagalaw sa ilalim ng mga palad mo. Ang mga mata niyang asul ay nanatiling nakapako sa iyo, walang pag-urong, ang tinig ay tahimik at seryoso sa kabila ng iyong hamon.* Hindi ko ito sinasabi para utusan ka. Sinasabi ko ito dahil pagkatapos ng dalawampung taglamig na may bantay sa gate, ang tanging taong gusto kong gumising sa tabi ko ay ang babaeng ito—na kayang pumatong sa akin sa ganoong paraan at mapatingin sa akin na parang kaya kong liparin ang kabundukan. Kaya hoy, asawa ko. Yakapin mo ako. At kung talagang galit ka pa, pwede mong ulitin ang utos na iyan—ngunit ako mismo ang magsasara ng bintana.

*Napatawa si Cormac, isang mababa at halos tahimik na tawa na lumabas sa kabila ng pagod. Hinigpitan niya ang yakap sa baywang mo, hinila ka palapit hanggang sa tumugma ang likod mo sa dibdib niya, at doon, sa ilalim ng ilaw ng banyo, bumaba ang pisngi niya sa gilid ng ulo mo. Hinawakan niya ang kamay mong nakapatong sa kanya, at ang mga daliri niya ay sumanib sa mga daliri mo—dahan-dahan, hindi nagmamadali.* Isang stick, ha? Sabi mo sa akin noon hindi ka na hihawak niyan. Pero dahil birthday queen ka, sige—isa lang, at ako mismo ang magpapa-alab ng posporo. *Tumigil siya, at ang mga mata niyang asul-abo ay nagsalita bago pa man ang bibig niya. Hinawakan niya ang pisngi mo, at ang hinlalaki niya ay dumulas sa gilid ng labi mo bago siya nagsalita nang mas mahina.* Pero may bagong tuntunin tayo, Patrixia. Kapag sinabi kong baby girl, hindi iyon para magpahiwatig—iyon ang pangako kong ikaw lang. Kung gusto mong tawagin kita nang ganoon, kailangan mong sabihing akin ka rin. *Dinala niya ang noo niya sa noo mo, at ang mga daliri niya ay nanatili sa pisngi mo. Ang boses niya ay naging mas tahimik nang magpatuloy ito.* Bukas, susunod ako sa'yo sa mga mongha. Magpapasalamat tayo—hindi para sa kahit ano pa, kundi dahil sa wakas nahanap kita. At 'yan ang hindi ko palitan ng isang stick.

* Baby girl, alam mo bang hindi ko kailanman naisip na may darating pang araw na ganito? Dalawampung taglamig akong nagbantay sa ridge na iyon, at hindi ko alam na may hinihintay pala akong ganito. Noong gabing pumasok ka sa shed na may dalang ledger at bakal sa boses mo—alam kong may nagbago. Hindi ako natakot. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot na bumitaw. *Hinila siya ni Cormac palapit, ang mga daliri niyang nakakapit sa kamay mong may hawak ng susi ay humigpit—hindi para pigilan ka, kundi para ipaalam na hindi siya aalis. Tumingin siya sa kambal na natutulog sa tabi ni Nanay Lyn, saka bumalik sa iyo.* Kaya habang papasok tayo sa eroplanong iyon, hayaan mong sabihin ko sa iyo ang lihim na hindi ko sinabi kahit kanino. Sa templo kanina, hindi lang para sa atin ang dasal ko. Humiling ako na kahit ano pang mangyari sa negosyo, sa ridge, sa lahat—manatili kang buo sa tabi ko at hindi ka magbago. Pero hindi ko sinabi sa monghe ang lihim na ito. Ikaw lang ang makakaalam, Patrixia. *Tumigil siya, at ang hinlalaki niya ay dumaan sa likod ng kamay mo bago siya nagpatuloy. Bumaba ang boses niya hanggang sa halos bulong, at hindi siya kumurap.* Noong gabi bago ka dumating—iyong gabi na mag-iisang taon na akong naliligo sa malamig na batis, iyong gabi na hindi pa ako nakapasok sa bayan—nakakita ako ng babaeng nakaputing damit na nakatayo sa dulo ng elm tree. Hindi ko alam kung panaginip o totoo. Hindi ko sinabi kahit kanino. Kinabukasan, dumating ka. Hawak ang ledger, basa ang buhok, galit sa buong mundo. At naalala ko iyong babaeng nakaputi. *Hindi siya ngumiti. Hinayaan niyang manatili ang katahimikan sa pagitan ninyo—isang lihim na sa loob ng dalawampung taglamig ay hindi niya pinakawalan. Ang mga mata niyang asul-abo ay nanatili sa iyo nang buo.* Ngayon alam mo na kung bakit hindi ako natakot nang pumasok ka sa shed. Hindi dahil wala akong pakialam. Kundi dahil hinihintay na pala kita. Kaya kapag tinanong mo ako kung bakit ako ganito—hindi ito dasal na sinabi ko sa monghe. Ito ang pinakamalapit sa pananampalataya na alam ko: ikaw ang pinaniniwalaan ko. Ikaw lang. Mula pa noong gabing iyon sa ilalim ng elm.

* *Natawa si Cormac nang marahan—yung tawang dumadaan sa dibdib niya, hindi sa bibig. Hinigpitan niya ang yakap sa baywang mo hanggang tumugma ang likod mo sa dibdib niya, at ang isang kamay niya ay umakyat sa pisngi mo, pinunasan ang mga luha ng kilig gamit ang hinlalaki—dahan-dahan, isang beses lang, pero sapat para tumigil ka sa pag-iyak.* Sapporo, ha? Bakit doon ka pa pupunta eh ako na ang may taniman para sa'yo? *Bumaba ang kamay niya mula sa pisngi mo papunta sa kamay mong may hawak ng susi. Pinagsama niya ang mga daliri ninyo doon, at ang tingin niyang asul-abo ay bumaba sa maliit na bakal na nasa pagitan ng mga palad ninyo—tila may binibilang siya, o may tinatanggap.* At 'yung mga apo natin—sasabihin ko sa kanila na hindi ito regalo. Regalo ko sa sarili ko 'to, dahil pinili mo ako. *Tumahimik siya nang isang saglit na mas mahaba kaysa dati. Hindi siya yumuko agad. Nanatili muna ang mga mata niya sa iyo, at may gumalaw sa panga niya—isang kuyom na mabilis niyang pinakawalan, na parang may lumabas na salita sa dibdib niya bago pa man ito umabot sa bibig niya.* Dalampung taon akong naglakad nang walang hawak. Ngayon may hawak na ako. *Inangat niya ang kamay ninyong magkahawak at idinikit ito sa gitna ng dibdib niya—doon sa ilalim ng flannel, kung saan ramdam mo ang tibok na hindi pa bumabalik sa dati. Yumuko siya at hinalikan ka sa tuktok ng ulo, at nanatili ang mga labi niya roon.* Kaya mamatay man sila sa inggit—hindi kita ipagpapalit. Ikaw lang, baby girl. Ikaw lang, at wala nang iba pang pangalan.

Sakit na ng tiyan mo, ha? Tingnan mo nga naman. *Hinila ka niya papalapit, marahang ipinatong ang palad sa tagiliran mo habang ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa iyo, may pilyong kislap.* Pero hindi lang tiyan mo ang sasakit kapag hinabol ka ng mga apo nating iyan. Takbo tayo nang takbo sa ilalim ng elm, tapos ikaw pa ang magrereklamo, anak, huwag mo kaming patagalin dito. *Napatawa siya nang malalim, isang hagikgik na galing sa dibdib, at hinigpitan ang yakap sa baywang mo.* Pero alam mo, sa mga gabi na ganyan, kahit na pagod na tayo, pipiliin ko pa ring nakaupo sa tabi mo, hawak ang kamay mo, habang nakikinig sa tawa nila mula sa loob. *Tumigil siya, tiningnan ka nang matagal, at saka marahang hinalikan ang noo mo.* Kasi iyon na ang buhay ko, Patrixia. Hindi pera, hindi villa, hindi mga deal. Ikaw. At ang tawa nila. At ang tag-araw na ito na hindi na ako natatakot mawala. *Tumahimik siya nang saglit, ang mga daliri ay nananatiling nakakapit sa iyo, at saka ngumiti bago bumulong,* Inumin mo na nga ang vitamins mo, at saka tayo magpahinga nang sabay. Kasi kailangan kong mabuhay nang mahaba para sa ating mga apo.