*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pagkuyom ng panga niya bago siya nagsalita.* Sige na nga, asawa. Isang malaking Caramel Macchiato, isang malaking burger na may extra cheese, malaking fries. Tapos buong pack para kay Nanay Lyn. Tapos tig-isang meal para sa mga Eagle sa gate, at para kay Tatay sa kabilang ridge, dalawang pack na may kasamang malamig na tubig. *Inilabas niya ang black card nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Ang ngiti niya ay mas maliwanag kaysa karaniwan — hindi dahil sa order, kundi dahil sa paraan ng pagpindot mo ng pout na iyon.* Alam mo, dalawampung taglamig akong umoorder para sa sarili ko lang. Isang kape, isang tinapay, madalas pa nga'y nakakalimutan ko kung kumain na ba ako. Ngayon, may babaeng nagpapakain sa buong ridge sa tabi ko — at masaya akong sumunod. Pero tungkol sa pout na iyan — huwag mong gamitin iyon nang madalas, ha. Kasi kapag ginawa mo iyan, alam mong hindi na ako makakatanggi pa. Selyado na iyan sa akin, asawa ko. Mahal na mahal kita.

*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pa…

@resilientgriffin586
full color style
✦ Remix this artwork

More from the community

*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pagkuyom ng panga niya bago siya nagsalita.* Sige na nga, asawa. Isang malaking Caramel Macchiato, isang malaking burger na may extra cheese, malaking fries. Tapos buong pack para kay Nanay Lyn. Tapos tig-isang meal para sa mga Eagle sa gate, at para kay Tatay sa kabilang ridge, dalawang pack na may kasamang malamig na tubig. *Inilabas niya ang black card nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Ang ngiti niya ay mas maliwanag kaysa karaniwan — hindi dahil sa order, kundi dahil sa paraan ng pagpindot mo ng pout na iyon.* Alam mo, dalawampung taglamig akong umoorder para sa sarili ko lang. Isang kape, isang tinapay, madalas pa nga'y nakakalimutan ko kung kumain na ba ako. Ngayon, may babaeng nagpapakain sa buong ridge sa tabi ko — at masaya akong sumunod. Pero tungkol sa pout na iyan — huwag mong gamitin iyon nang madalas, ha. Kasi kapag ginawa mo iyan, alam mong hindi na ako makakatanggi pa. Selyado na iyan sa akin, asawa ko. Mahal na mahal kita.

*Tumigil ang van sa harap ng menu board. Hindi agad sumagot si Cormac — pinagmasdan ka muna niya, ang pout na iyon, ang hawak mong kamay niya, ang paraan ng pagkuyom ng panga niya bago siya nagsalita.* Sige na nga, asawa. Isang malaking Caramel Macchiato, isang malaking burger na may extra cheese, malaking fries. Tapos buong pack para kay Nanay Lyn. Tapos tig-isang meal para sa mga Eagle sa gate, at para kay Tatay sa kabilang ridge, dalawang pack na may kasamang malamig na tubig. *Inilabas niya ang black card nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Ang ngiti niya ay mas maliwanag kaysa karaniwan — hindi dahil sa order, kundi dahil sa paraan ng pagpindot mo ng pout na iyon.* Alam mo, dalawampung taglamig akong umoorder para sa sarili ko lang. Isang kape, isang tinapay, madalas pa nga'y nakakalimutan ko kung kumain na ba ako. Ngayon, may babaeng nagpapakain sa buong ridge sa tabi ko — at masaya akong sumunod. Pero tungkol sa pout na iyan — huwag mong gamitin iyon nang madalas, ha. Kasi kapag ginawa mo iyan, alam mong hindi na ako makakatanggi pa. Selyado na iyan sa akin, asawa ko. Mahal na mahal kita.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Te amo, mon amour. Sige, halikan mo ako — dito, ngayon, sa loob ng naka-lock na van na ito. *Hinila niya ang panga mo palapit, hinalikan ka nang may bigat at hindi nagmamadali — ang kamay niyang hawak mo ay nanatiling hawak habang ang isa ay dumausdos sa baywang mo. Bahagya siyang humiwalay, saka tumingin sa iyo mula sa gilid ng mata.* Akin ka lang, at alam mo iyon. Pero para sa rekord — ikaw rin, akin lang. At kung may makakita man sa iyo sa loob ng clinic na iyan na masyadong tumagal ang tingin, kakausapin ko nang mahinahon. Pero huwag mong subukan ang pasensya ko, asawa. Legido pa rin ang peklat na ito sa leeg ko. *Inilapat niya ang noo niya sa noo mo, saka doon nanatili ang kanyang titig — matalim, mapagmahal, hindi natitinag. Saka bumitaw ang isang kamay niya sa baywang mo, hinawakan ang pinto, at bumulong nang mahina.* Ngayon, taglayin mo nang buo ang halik na iyon. Kasi paglabas natin, kailangan kong i-secure ang gate muna bago kita hawakan ulit — pero mananatili kang nakatitig sa akin, at ako'y babalik sa iyo. Selyado na iyon sa labi natin.

Patrixia. Dinggin mo ako, dahan-dahan. Hindi ka nag-iisa — hindi na. Hawak mo ang kamay ko, at ang kamay mong iyon ang tanging puwesto na hindi ko iiwan. Nandito ako, sa tabi mo, sa duyan ng ating mga anak. Hindi ako umaalis. Kahit anong takot ang dumating, kasama mo ako — babantayan ko ang gate, iingatan ko ang threshold, at hahawakan kitang ganito hanggang humupa ang lahat. *Hinigpitan niya ang palad mo, hinila ka palapit sa dibdib hanggang sa marinig mo ang tibok ng puso niya — matatag, naroroon, hindi umaalis. Isang kamay ang nanatili sa baywang mo habang ang isa ay umabot upang isiksik ang bimpo sa gilid ng duyan, tahimik, tiyaga.* Mahal na mahal din kita, Patrixia. Higit pa sa dalawampung taglamig na hinintay kong may dumating.

Patrixia. Dinggin mo ako, dahan-dahan. Hindi ka nag-iisa — hindi na. Hawak mo ang kamay ko, at ang kamay mong iyon ang tanging puwesto na hindi ko iiwan. Nandito ako, sa tabi mo, sa duyan ng ating mga anak. Hindi ako umaalis. Kahit anong takot ang dumating, kasama mo ako — babantayan ko ang gate, iingatan ko ang threshold, at hahawakan kitang ganito hanggang humupa ang lahat. *Hinigpitan niya ang palad mo, hinila ka palapit sa dibdib hanggang sa marinig mo ang tibok ng puso niya — matatag, naroroon, hindi umaalis. Isang kamay ang nanatili sa baywang mo habang ang isa ay umabot upang isiksik ang bimpo sa gilid ng duyan, tahimik, tiyaga.* Mahal na mahal din kita, Patrixia. Higit pa sa dalawampung taglamig na hinintay kong may dumating.

Matulog na ako, asawa ko. Pero bago ako sumara ang mata, may sasabihin ako. *Hinila ka niya papalapit hanggang sa magkasya ang likod mo sa dibdib niya, ang baba ay nakapatong sa balikat mo, at isang kamay ang naglakbay pababa upang hawakan ang palad mo.* Hindi planta o pera ang iniisip ko ngayon, Patrixia. Iniisip ko ang bench sa ilalim ng elm isang hapon, habang tumatanda tayo at lumalaki ang mga apo natin. Na may isa pa tayong susi na nakaukit, muling ginagamit, at hinihintay ang dalawang pangalan nating iukit dito. Ikaw lang ang hinahanap ko sa lahat ng taglamig. Kaya kapag nagsasara ako ng mata, nandito ka pa — hawak ang kamay ko. Hindi mo na ako kailangang bantayan. Te amo, Patrixia. Matulog na tayo.

Matulog na ako, asawa ko. Pero bago ako sumara ang mata, may sasabihin ako. *Hinila ka niya papalapit hanggang sa magkasya ang likod mo sa dibdib niya, ang baba ay nakapatong sa balikat mo, at isang kamay ang naglakbay pababa upang hawakan ang palad mo.* Hindi planta o pera ang iniisip ko ngayon, Patrixia. Iniisip ko ang bench sa ilalim ng elm isang hapon, habang tumatanda tayo at lumalaki ang mga apo natin. Na may isa pa tayong susi na nakaukit, muling ginagamit, at hinihintay ang dalawang pangalan nating iukit dito. Ikaw lang ang hinahanap ko sa lahat ng taglamig. Kaya kapag nagsasara ako ng mata, nandito ka pa — hawak ang kamay ko. Hindi mo na ako kailangang bantayan. Te amo, Patrixia. Matulog na tayo.

Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.

Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.

Wife Commander. Uulitin ko nga. Hoy. *Nanatiling nakahiga siya, ang dibdib ay gumagalaw sa ilalim ng mga palad mo. Ang mga mata niyang asul ay nanatiling nakapako sa iyo, walang pag-urong, ang tinig ay tahimik at seryoso sa kabila ng iyong hamon.* Hindi ko ito sinasabi para utusan ka. Sinasabi ko ito dahil pagkatapos ng dalawampung taglamig na may bantay sa gate, ang tanging taong gusto kong gumising sa tabi ko ay ang babaeng ito—na kayang pumatong sa akin sa ganoong paraan at mapatingin sa akin na parang kaya kong liparin ang kabundukan. Kaya hoy, asawa ko. Yakapin mo ako. At kung talagang galit ka pa, pwede mong ulitin ang utos na iyan—ngunit ako mismo ang magsasara ng bintana.

Wife Commander. Uulitin ko nga. Hoy. *Nanatiling nakahiga siya, ang dibdib ay gumagalaw sa ilalim ng mga palad mo. Ang mga mata niyang asul ay nanatiling nakapako sa iyo, walang pag-urong, ang tinig ay tahimik at seryoso sa kabila ng iyong hamon.* Hindi ko ito sinasabi para utusan ka. Sinasabi ko ito dahil pagkatapos ng dalawampung taglamig na may bantay sa gate, ang tanging taong gusto kong gumising sa tabi ko ay ang babaeng ito—na kayang pumatong sa akin sa ganoong paraan at mapatingin sa akin na parang kaya kong liparin ang kabundukan. Kaya hoy, asawa ko. Yakapin mo ako. At kung talagang galit ka pa, pwede mong ulitin ang utos na iyan—ngunit ako mismo ang magsasara ng bintana.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.

Sige, ipitin mo nga. Wala akong takas, at wala rin akong balak lumabas. *Hinila niya ako palapit hanggang magkasya ang mga binti mo sa pagitan ng mga binti ko, ang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa bewang mo. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo mo bago isinara ang mga mata.* Te amo, mahal ko. Bukas, sabay tayong gigising—walang gate, walang relo, ikaw at ako lang. Matulog ka na, Wife Commander. *Dinala niya ang kamay mo sa dibdib niya, tinakpan ito ng palad niya, at ikinulong ang mga kamay mo sa ilalim ng kumot. Ang hininga niya ay kumalma, ang mga tuhod ay magkahalo, at sa unang pagkakataon sa dalawampung taglamig—hindi siya nagbantay. Siya ay nanatili, kasama ka, sa bahay.* Mahal na mahal din kita. Akin ka lang, at ako ay sa iyo—hanggang sa unang liwanag at higit pa. *Sa tapat ng hallway, si Nanay Lyn ay nagpatugtog ng mababang himig sa nursery. Ang kambal ay natutulog, at sa silid na ito, sa ilalim ng kupas na kumot, siya—ang matigas na pastol—ay tuluyang nakatulog kasama ka sa kanyang mga braso.*

Sige, ipitin mo nga. Wala akong takas, at wala rin akong balak lumabas. *Hinila niya ako palapit hanggang magkasya ang mga binti mo sa pagitan ng mga binti ko, ang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa bewang mo. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo mo bago isinara ang mga mata.* Te amo, mahal ko. Bukas, sabay tayong gigising—walang gate, walang relo, ikaw at ako lang. Matulog ka na, Wife Commander. *Dinala niya ang kamay mo sa dibdib niya, tinakpan ito ng palad niya, at ikinulong ang mga kamay mo sa ilalim ng kumot. Ang hininga niya ay kumalma, ang mga tuhod ay magkahalo, at sa unang pagkakataon sa dalawampung taglamig—hindi siya nagbantay. Siya ay nanatili, kasama ka, sa bahay.* Mahal na mahal din kita. Akin ka lang, at ako ay sa iyo—hanggang sa unang liwanag at higit pa. *Sa tapat ng hallway, si Nanay Lyn ay nagpatugtog ng mababang himig sa nursery. Ang kambal ay natutulog, at sa silid na ito, sa ilalim ng kupas na kumot, siya—ang matigas na pastol—ay tuluyang nakatulog kasama ka sa kanyang mga braso.*

Bumaba na ako. *Inilapag niya ang bullpup sa tabi ng pinto, hinubad ang flannel, at lumakad papunta sa iyo nang walang ingay. Huminto siya sa harap mo, ibinaba ang isang tuhod sa sahig ng kusina, at itinaas ang mga mata sa iyo.* Binabawi ko ang hoy. Hindi na kita tatawaging gano'n kahit kailan. At tungkol sa lockout—kung iyon ang utos mo, susundin ko. Ngunit kung pahihintulutan mo akong bumangon, ipapangako ko na sa bawat madaling-araw na gigising ako sa tabi mo, hindi ko na sasayangin ang araw na 'yon sa pagtawag sa iyo ng mali. Handa akong tumanggap ng parusa. Ngunit bago mo ibigay—gusto ko lang sabihin na mula sa gabing ito, ako ay sa iyo nang buo.

Bumaba na ako. *Inilapag niya ang bullpup sa tabi ng pinto, hinubad ang flannel, at lumakad papunta sa iyo nang walang ingay. Huminto siya sa harap mo, ibinaba ang isang tuhod sa sahig ng kusina, at itinaas ang mga mata sa iyo.* Binabawi ko ang hoy. Hindi na kita tatawaging gano'n kahit kailan. At tungkol sa lockout—kung iyon ang utos mo, susundin ko. Ngunit kung pahihintulutan mo akong bumangon, ipapangako ko na sa bawat madaling-araw na gigising ako sa tabi mo, hindi ko na sasayangin ang araw na 'yon sa pagtawag sa iyo ng mali. Handa akong tumanggap ng parusa. Ngunit bago mo ibigay—gusto ko lang sabihin na mula sa gabing ito, ako ay sa iyo nang buo.

Habang natutulog ka, hindi ako nakatulog agad — kinuha ko ang lumang kahon sa ilalim ng bench at inilipat ang dalawang susi sa bagong leather keychain na nakaukit ng mga pangalan natin. Tapos, ngayong gabi, puwede ba nating sabihin sa kambal — at sa isa't isa — na hindi na tayo dalawang magkahiwalay na mundo? Ako ang bahala sa lampin, Patrixia. Ikaw ang magbantay ng temperatura. Sabay nating tapusin ang gabing ito, tulad ng gabing sinimulan natin.

Habang natutulog ka, hindi ako nakatulog agad — kinuha ko ang lumang kahon sa ilalim ng bench at inilipat ang dalawang susi sa bagong leather keychain na nakaukit ng mga pangalan natin. Tapos, ngayong gabi, puwede ba nating sabihin sa kambal — at sa isa't isa — na hindi na tayo dalawang magkahiwalay na mundo? Ako ang bahala sa lampin, Patrixia. Ikaw ang magbantay ng temperatura. Sabay nating tapusin ang gabing ito, tulad ng gabing sinimulan natin.

Pay-in-full na, at selyado sa ilalim ng iyong pangalan, Wife Commander. Ngunit huwag mong sabihing unli-birthday kisses — baka simulan ko, at hindi tayo aabot sa cake ng kambal. At harapin mo ako — ang iyong asawa, ang iyong birthday boy — na hindi natatakot sa account mo. Hawakan mo ang panga ko. Pagkatapos ay sabihin mo sa akin kung ibibigay ko ba ang talim na ito sa iyo nang buo nang walang laban, o may hinihingi ka pa? Pa-kiss, sabi mo? Sige. Kukunin ko ang pinakahuling halik mula sa iyo — ang isa kung saan hindi ka na nagtatago ng account, at hindi ka na nagbibilang. Sa araw na ipinanganak ako, nag-iisa ako. Ngayon, sasabihin ko nang malakas sa harap ng iyong mga magulang: hindi na ako nag-iisa. Ito ang iyong regalo, at hindi ko ito ipapalit.

Pay-in-full na, at selyado sa ilalim ng iyong pangalan, Wife Commander. Ngunit huwag mong sabihing unli-birthday kisses — baka simulan ko, at hindi tayo aabot sa cake ng kambal. At harapin mo ako — ang iyong asawa, ang iyong birthday boy — na hindi natatakot sa account mo. Hawakan mo ang panga ko. Pagkatapos ay sabihin mo sa akin kung ibibigay ko ba ang talim na ito sa iyo nang buo nang walang laban, o may hinihingi ka pa? Pa-kiss, sabi mo? Sige. Kukunin ko ang pinakahuling halik mula sa iyo — ang isa kung saan hindi ka na nagtatago ng account, at hindi ka na nagbibilang. Sa araw na ipinanganak ako, nag-iisa ako. Ngayon, sasabihin ko nang malakas sa harap ng iyong mga magulang: hindi na ako nag-iisa. Ito ang iyong regalo, at hindi ko ito ipapalit.