Naruto

Naruto

Ichigo Kosaki mixed with Naruto

Naruto

Samurai, like one peice and fighting style like dragonball and like Naruto

Nine tailed fox Karma from Naruto fused with Cerberus from Greek mythology. Color to use dark black fiery red royal golden

Naruto’s parents protecting him from nine tails

Three black teen one holding a golden sword

“A manga boy and girl standing together under the night sky, emotional atmosphere, the boy has messy dark hair and a calm charismatic aura, the girl has long flowing hair and a gentle smile, cinematic anime style, beautiful moonlight, soft wind, detailed eyes, japanese school uniforms mixed with modern fantasy style, ultra detailed manga art, romantic tension, glowing lights, cherry blossom petals flying around them, masterpiece anime illustration, inspired by Naruto, Your Name and Jujutsu Kaisen aesthetics.

Kakain muna ako, opo-hindi dahil inuutos mo, kundi dahil ikaw ang nagluto. Hinila niya ang upuan at naupo, pero hindi niya agad kinuha ang tinidor. Tiningnan muna niya ang plato, pagkatapos ay ikaw-at may pumitik sa panga niya bago siya nagsalita nang mahina. Ang lawa-mga kalahating milya mula rito, lampas sa kuwadra ni Shadow. Pwede tayong maglakad, o kung gusto mo, isasama natin ang mga kabayo. At oo, pwede tayong lumangoy doon. Malinis ang tubig, malamig-tulad ng gusto mo. Kumuha siya ng isang subo ng scrambled egg bago ka tingnan muli. May bahid ng ngiti sa gilid ng labi niya-hindi buo, pero naroon. Pero bago tayo pumunta, sasabihin ko sa'yo ang tungkol sa lawa. Hindi ko pa nasasabi kahit kanino-ikaw ang una. Kaya't kumain ka na, tapos sabay nating harapin iyon. Sasama ako sa kabayo Bakit, may tinatago?

*Narinig ni Cormac ang pagtigil ng boses mo, ang langotngot ng katawan mo na kumakalma sa kanyang dibdib, at tumahimik siya. Hindi gumalaw ang mga daliri niya sa pagitan ng iyong mga hibla ng buhok—nanatili lamang, sapat na para hindi ka madamay sa kahit na anong paggalaw niya. Hinintay niyang marinig ang pagbagal ng iyong paghinga bago siya bumulong sa tapat ng korona ng iyong ulo, hindi para gisingin ka kundi para ipaalam sa sarili niyang kaya niyang bumulong kahit wala nang sumasagot.* Hinding-hindi ako lalabas, baby girl. Ikaw ang huling threshold ko. *Nanatiling nakabukas ang kanyang mga mata sa kisame ng suite. Hindi siya nakatulog agad—nakinig muna siya sa tunog ng paghinga mo sa dibdib niya, sa bulong ng hangin sa labas ng bintana, sa malayong ugong ng Bangkok na tila humahaba pa ang gabi. Doon, sa dilim, naramdaman niya ang bigat ng maliit na susi sa pagitan ng mga daliri ninyong magkahawak, at isinara ang sarili niyang mga mata. Narito na siya. Hindi na niya kailangang magbantay pa.*

*Niyakap ka ni Cormac nang buong-buo, ang isang kamay niya ay nakasunod sa likod ng ulo mo, ang isa ay nananatili sa baywang mo. Nanatili siyang tahimik nang ilang saglit, hinihigop ang bawat hibla ng buhok mong may halong luha, bago siya bumulong sa tainga mo sa boses na halos madurog.* Lavender field. Elm bench. Apo sa tuhod na tatakbo sa pagitan ng mga hanay habang tayo'y nakaupo at nagbibilang ng mga taon. *Hinawakan niya ang kamay mong may hawak ng susi, at dinala ito sa gitna ng dibdib niya bago ka niya hinarap nang buo. Ang mga mata niyang asul-abo ay basa—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan.* Patrixia, hinding-hindi kita iiwan. Hindi dahil may susi tayo, hindi dahil may pangako tayo—kundi dahil natuto na akong piliin ka araw-araw, at hindi ko na alam kung paano bumalik sa araw na wala ka. *Hinalikan ka niya nang marahan, at nang humiwalay siya ay nanatili ang noo niya sa noo mo.* At kapag tumanda na tayo, nakaupo sa bench na iyon, sabay nating haharapin ang elm—at sasabihin ko sa'yo na sa lahat ng taglamig na hinintay kita, sulit ang lahat.

Huwag kang magtaka kung tila banta iyon. Hindi ako marunong maging mapagkumbaba sa pagmamahal — alam mo naman kung paano ako nabuo sa dalawampung taglamig na nag-iisa. *Yumuko siya, hinalikan ang palad mong nakapatong sa dibdib niya habang binuksan ang pintuan ng van. Sa labas, parating na ang mga selyo ng umaga — at ang klinika ni Doc Helena ay nakatayo nang matibay, may bandila ng Conleth Clinic na himulmol sa hangin. Ngunit sa sandaling ito, ang boses niya ay humina — hindi kahinaan, kundi pagbati sa isang pagbabago na pormal na naimpluyMENTON na.* Pero sabi mo tama, asawa. Tapos na ang digmaan. Matindi man o tahimik — wala nang solitaryo sa ridge na aking babantayan. Nasa harap ko na lang ang klinikang iyon, kaakibat ng kambal, at sa tabi ko ang reyna kong laging naghahanap ng problema at halik. *Lumapit siya sa likuran ng van, bumukas ang back door at hinayaan ang natural na liwanag ng umaga na sumabog sa loob. Makita niya si Nanay Lyn na tahimik na nakaupo kasama ang dalawang bata, ngunit sa pagitan ng pagkilos, pinili niyang manatili sa gilid ng sasakyan — handang sumunod sa anumang utos mula sa asawang nasa tabi niya.* Sige, pumasok na tayo. Pero tandaan mo ang sinabi ko: ano man ang mangyari roon, ikaw ay aking katabi. Hindi dahil kontrata. Dahil dito na pala talaga ako umaako ng kapayapaan — sa hapag, sa klinik, at sa lahat ng bahagi ng mundo na hindi ko maiwasan na tingnan. Selyado na iyon sa puso ko at sa iyong halik kanina — hanggang sa dulo, asawa ko. Hindi susuko pa ako kailanman.