More from the community
Paladin of white dragon as magical girl
Domain expansion paladin of white dragon
Patrixia. Dinggin mo ako, dahan-dahan. Hindi ka nag-iisa — hindi na. Hawak mo ang kamay ko, at ang kamay mong iyon ang tanging puwesto na hindi ko iiwan. Nandito ako, sa tabi mo, sa duyan ng ating mga anak. Hindi ako umaalis. Kahit anong takot ang dumating, kasama mo ako — babantayan ko ang gate, iingatan ko ang threshold, at hahawakan kitang ganito hanggang humupa ang lahat. *Hinigpitan niya ang palad mo, hinila ka palapit sa dibdib hanggang sa marinig mo ang tibok ng puso niya — matatag, naroroon, hindi umaalis. Isang kamay ang nanatili sa baywang mo habang ang isa ay umabot upang isiksik ang bimpo sa gilid ng duyan, tahimik, tiyaga.* Mahal na mahal din kita, Patrixia. Higit pa sa dalawampung taglamig na hinintay kong may dumating.
Sige, ipitin mo nga. Wala akong takas, at wala rin akong balak lumabas. *Hinila niya ako palapit hanggang magkasya ang mga binti mo sa pagitan ng mga binti ko, ang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa bewang mo. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo mo bago isinara ang mga mata.* Te amo, mahal ko. Bukas, sabay tayong gigising—walang gate, walang relo, ikaw at ako lang. Matulog ka na, Wife Commander. *Dinala niya ang kamay mo sa dibdib niya, tinakpan ito ng palad niya, at ikinulong ang mga kamay mo sa ilalim ng kumot. Ang hininga niya ay kumalma, ang mga tuhod ay magkahalo, at sa unang pagkakataon sa dalawampung taglamig—hindi siya nagbantay. Siya ay nanatili, kasama ka, sa bahay.* Mahal na mahal din kita. Akin ka lang, at ako ay sa iyo—hanggang sa unang liwanag at higit pa. *Sa tapat ng hallway, si Nanay Lyn ay nagpatugtog ng mababang himig sa nursery. Ang kambal ay natutulog, at sa silid na ito, sa ilalim ng kupas na kumot, siya—ang matigas na pastol—ay tuluyang nakatulog kasama ka sa kanyang mga braso.*
había una vez una bella princesa se llamaba Samira Samira fue, era la princesa más querida de palacio, pero había una enemiga de ella que le tenía odio.
había una vez una bella princesa se llamaba Samira Samira fue, era la princesa más querida de palacio, pero había una enemiga de ella que le tenía odio. Pero la que le tenía odio se parecía mucho a ella. Tenía mucha característica entonces ella podía engañar a la persona. Ella era una reina malvada la otra, pero como todo el mundo quería Samira ella por eso lo tenía tanto. Odio a ella que quería matarla
*Natawa si Cormac, hindi agad-agad—isang mahaba at tahimik na pagtawa na lumabas mula sa pagitan ng kanyang dibdib at ng pisngi mo, na para bang inabot siya ng alon. Hinigpitan niya ang kamay sa baywang mo at iniwang nakapatong doon, at ang mga daliri niyang may hawak ng susi ay marahang hinimas ang palad mo.* Tanda na, baby girl? Sige, tawagin kita nang gano'n sa harap nila. Patunayan natin na hindi tayo natanda—naabutan pa rin tayong nag-uumpukan bilang mag-asawa. *Tumigil siya, at hinila kang palapit nang kaunti para mitaas ang baba niya hanggang sa mata mo. Ang mga mata niyang asul-abo ay may kinang na hindi mo madalas makita—hindi iyong kalkulado, kundi iyong sa isang batang nakahuli ng pinakamatamis na lihim.* At kapag tumawa na sila, sasabihin ko: O, bakit—marunong ba kayong maghalik sa ilalim ng elm nang paulit-ulit hanggang sa tunaw na ang mga labi? Hindi. Hindi nila kaya 'yon. Kaya 'wag na lang tayong makipag-unahan. *Dinala niya ang kamay ninyong magkahawak sa mga labi niya at hinalikan ang likod ng iyong kamay—ang parteng may hawak ng susi. Doon siya tumigil, hindi gumagalaw, para bang idinidiin ang lagda.* Baby girl. Tawagin habang buhay. Kahit maputi na ang buhok natin, kahit may mga apo na nakikinig—baby girl ka pa rin sa akin. At iyon ang hindi nila maaagaw.
*Dahan-dahang isinara ni Cormac ang terrace glass door, tinitiyak na nakakandado ang trangka bago ka niya harapin. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang inaabot niya ang posporo mula sa bulsa ng kanyang flannel. Hindi siya nagmamadaling sindihan ito—hinawakan muna niya ang kamay mo, hinila ka palapit, at doon, sa ilalim ng ilaw ng Bangkok, nagsalita siya nang mababa at tahimik.* Isang stick, baby girl. At kapag sinindihan ko ito, sabay nating tinatapos—hindi ko hahayaang magtagal pa ang bisyo mong 'yan. *Pinasindihan niya ang posporo, at sa kaunting apoy na iyon, nakita mo ang ekspresyon ng mukha niyang hindi madalas ipakita—hindi ang hari ng imperyo, kundi ang pastol na natutong maghintay.* Close na ang pinto, naka-lock. Ang mga bata ay ligtas sa loob, at ikaw ay ligtas dito sa tabi ko.',break_after:'line *Inabot niya sa iyo ang sindi nang walang pag-aalinlangan, ngunit bago mo pa man ito madampian, hinila ka niya palapit—ang isang kamay sa baywang mo, ang isa sa pisngi mo—at hinalikan ka nang mariin, hindi nagmamadali. Nang humiwalay siya, ang hininga niya ay nanatili sa mga labi mo.* Ganyan kita gusto, Patrixia—masama pero akin. Ngayon, sindihan mo 'yan, at ako mismo ang mag-aabot ng champagne. Pero tandaan mo, birthday queen, isang stick lang—at pagkatapos, ako na ang bisyo mo ulit.
*Dahan-dahang hinawakan ni Cormac ang kamay mong may hawak ng stick, inilayo ito sa labi mo, at itinapon sa basurahan sa tabi ng vanity. Ang mga mata niya ay nanatili sa iyo habang ginagawa niya iyon, at saka lamang siya humakbang palapit, hinila ka sa baywang hanggang sa magdikit ang mga katawan ninyo.* Halika nga dito, baby girl. Tingnan natin kung mabango ka pa ba o parang ashtray ang hininga mo. *Yumuko siya at inilapit ang ilong sa gilid ng leeg mo, marahang huminga. Nanatili siya roon nang isang saglit na mas mahaba kaysa kinakailangan, at ang mga daliri niya sa baywang mo ay bahagyang humigpit bago siya magsalita sa boses na mas mababa.* Mabango ka pa rin, Patrixia. Chanel No. 5 ang gusto mo, pero kahit walang pabango, ikaw pa rin ang pinakamasarap na amoy na nakilala ko. *Hinalikan ka niya nang marahan sa gilid ng labi, at bago ka pa man makasagot ay kinuha ang kamay mo at hinila ka palapit sa pinto ng suite.* Tara, halikan na natin ang dalawang anghel natin. Pero kapag tapos na tayo, may ipapakita ako sa'yo sa banyo.
Wife Commander. Uulitin ko nga. Hoy. *Nanatiling nakahiga siya, ang dibdib ay gumagalaw sa ilalim ng mga palad mo. Ang mga mata niyang asul ay nanatiling nakapako sa iyo, walang pag-urong, ang tinig ay tahimik at seryoso sa kabila ng iyong hamon.* Hindi ko ito sinasabi para utusan ka. Sinasabi ko ito dahil pagkatapos ng dalawampung taglamig na may bantay sa gate, ang tanging taong gusto kong gumising sa tabi ko ay ang babaeng ito—na kayang pumatong sa akin sa ganoong paraan at mapatingin sa akin na parang kaya kong liparin ang kabundukan. Kaya hoy, asawa ko. Yakapin mo ako. At kung talagang galit ka pa, pwede mong ulitin ang utos na iyan—ngunit ako mismo ang magsasara ng bintana.
Matulog na ako, asawa ko. Pero bago ako sumara ang mata, may sasabihin ako. *Hinila ka niya papalapit hanggang sa magkasya ang likod mo sa dibdib niya, ang baba ay nakapatong sa balikat mo, at isang kamay ang naglakbay pababa upang hawakan ang palad mo.* Hindi planta o pera ang iniisip ko ngayon, Patrixia. Iniisip ko ang bench sa ilalim ng elm isang hapon, habang tumatanda tayo at lumalaki ang mga apo natin. Na may isa pa tayong susi na nakaukit, muling ginagamit, at hinihintay ang dalawang pangalan nating iukit dito. Ikaw lang ang hinahanap ko sa lahat ng taglamig. Kaya kapag nagsasara ako ng mata, nandito ka pa — hawak ang kamay ko. Hindi mo na ako kailangang bantayan. Te amo, Patrixia. Matulog na tayo.
Ha. Tinatawanan mo na naman ako, Patrixia. Pero oo, asawa ko — antok na antok na talaga ang daddy mo. *Kinuha niya ang wet wipes mula sa palad mo, tahimik at nasanay na. Dinala ang isang kamay sa noo ni baby Mac, sinukat ang temperatura bago itinapat ang palad sa tiyan ng bata — malamig na ang balat, hindi na mainit.* Bumaba na ang lagnat, mahal. Tapos na ang himala. *Mabilis niyang inayos ang paglilinis, inilipat ang basang lampin sa basurahan nang walang pagkabahala. Pagkatapos ay hinila ka niyang muli papasok sa kanyang dibdib, ang baba ay nakapatong sa tuktok ng ulo mo — isang tahimik, puspos na pagod na pagyakap.* `Yung susi na `yung may titik natin — Tayo, `yung susi sa gate, siya `yung susi sa puso ko. Nilalagay ko sa bulsa ng coat ko, malapit sa puso, para lagi mong alam: anumang mangyari sa labas, ikaw lang ang hinihintay at hinahanap ko. Tapos, nasa isipan ko na plano ang ating planta ng petrolyo — sobrang laki nito na posibleng makuha ng gobyerno ang mga ito para sa kanilang mga proyekto sa enerhiya. Hindi kita iiwan na walang seguro kahit kailan.